Από τον αστυνόμο Σαΐνη στον ορθοπεδικό Γιάννη Σαΐνη που έσωσε την καριέρα του Τζούλιαν Μπίσετ
Την δεκαετία του 1980 έκανε πρεμιέρα η σειρά των κινουμένων σχεδίων «ο Αστυνόμος Σαΐνης». Από τότε το όνομα αυτό έγινε συνώνυμο της αμεσότητας και της άμεσης επέμβασης για τη σωτηρία πολιτών και διάσωσης του «καλού» και του «δίκαιου».
Την περασμένη Πέμπτη (19/3) στον ημιτελικό του Κυπέλλου ένας άλλος Σαΐνης, αυτή τη φορά γιατρός και όχι αστυνομικός έσωσε την καριέρα του σπουδαίου αθλητή Τζούλιαν Μπίσετ του Πανιωνίου…
Ήταν το 4-5 του πρώτου σετ. Ένα σημείο του αγώνα που συνήθως περνά σχεδόν απαρατήρητο μέσα στην ένταση ενός ημιτελικού Final-4. Κι όμως, εκείνη τη στιγμή, στο παιχνίδι ανάμεσα στον Πανιώνιο και τον Φλοίσβο Παλαιού Φαλήρου στο κλειστό της Νεάπολης στη Λάρισα, όλα σταμάτησαν.
Ο Τζούλιαν Μπίσετ, ο κεντρικός του Πανιωνίου με καταγωγή από την Αγία Λουκία, σηκώθηκε για μπλοκ. Μια φάση και μία κίνηση ρουτίνας. Η προσγείωση, όμως, δεν ήταν.
Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, το σώμα του λύγισε αφύσικα. Ο αστράγαλος δεν ακολούθησε τη φυσική κίνηση. Και τότε, το γήπεδο «πάγωσε». Συμπαίκτες, αντίπαλοι, κόσμος στις εξέδρες, όλοι κατάλαβαν πως κάτι είχε πάει πολύ στραβά.
Η μάχη των δευτερολέπτων
Πριν προλάβει καν να διαμορφωθεί η σιωπή, η αντίδραση ήταν άμεση.
Ο γιατρός του αγώνα, ορθοπεδικός δρ. Γιάννης Σαΐνης, μαζί με τους φυσιοθεραπευτές του Πανιωνίου, Δημήτρη Σασάτη και Κώστα Παριανό, έτρεξαν στον αγωνιστικό χώρο. Οι παλμοί ήταν στα «κόκκινα», αλλά τα χέρια έπρεπε να μείνουν σταθερά.
Ο έμπειρος κεντρικός είχε υποστεί εξάρθρημα ποδοκνημικής και έπρεπε να γίνει ανάταξη αστραγάλου άμεσα γιατί αν έμενε εκτεθειμένος ο αστράγαλος, ίσως τα πράγματα να ήταν πιο σοβαρά.
«Δεν ξέρω τι κατάλαβε ο κόσμος εκεί. Επειδή κοιτούσα τη φάση, ήταν εξάρθρημα ποδοκνημικής. Μόλις έφτασα, έκανα ανάταξη μαζί με τον φυσιοθεραπευτή του Πανιωνίου. Μετά το δέσαμε, βάλαμε γύψο που είχα μαζί μου» δήλωσε ο δρ. Γιάννης Σαΐνης, με τον Δημήτρη Σασάτη να συμπληρώνει:
«Μόλις τον είδα να πέφτει έτρεξα αμέσως. Είδα ότι είχε εξάρθρωση στην ποδοκνημική και πήγα να κάνω ανάταξη. Την ίδια στιγμή ήρθε ο ιατρός του αγώνα που μου είπε ότι είναι ορθοπεδικός και θα αναλάβει αυτός το χειρισμό».
«Το μόνο που με νοιάζει είναι να είναι καλά το παιδί»
Πίσω από την ιατρική πράξη, υπήρχε και η ανθρώπινη διάσταση.
Ο δρ. Σαΐνης, με σπουδές στο Πανεπιστήμιο Λάρισας και γιατρός στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας, δεν στάθηκε μόνο στο τεχνικό κομμάτι:
«Εύχομαι να είναι καλά το παιδί μέσα από την καρδιά μου. Είμαι αισιόδοξος γιατί έγινε γρήγορα η ανάταξη. Αν έμενε εκτεθειμένος ο αστράγαλος, ίσως τα πράγματα να ήταν πιο σοβαρά. Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει τίποτα άλλο από το να είναι καλά ο αθλητής. Δεν είναι ωραίο να βλέπεις τραυματισμούς, ειδικά τέτοιου είδους. Έχω και παιδιά και καταλαβαίνω».
Η διάγνωση και η επόμενη μέρα
Οι εξετάσεις που ακολούθησαν έδωσαν την πλήρη εικόνα. Κάταγμα περόνης και ρήξη στο σύμπλεγμα του δελτοειδούς συνδέσμου.
Η απόφαση του ιατρικού επιτελείου είναι ακινησία για έναν μήνα με γύψο, παρακολούθηση της επούλωσης και σταδιακή αποκατάσταση.
Όπως επεσήμανε και ο Δημήτρης Σασάτη: «Υπάρχει ένα θετικό στοιχείο λόγω της ανατομικής ιδιατερότητας της ποδοκνημικής. Συγκεκριμένα οι ρήξεις συνδέσμων στη περιοχή, σε αντίθεση με άλλες αρθρώσεις έχουν τη τάση να επουλώνονται ικανοποιητικά χωρίς χειρουργική παρέμβαση».
Πέρα από το «πρωτόκολλο»
Η αντίδραση δεν περιορίστηκε μόνο στο παρκέ.
Οι άνθρωποι του Πανιωνίου εξέφρασαν δημόσια την ευγνωμοσύνη τους προς τον γιατρό Γιάννη Σαΐνη για τη συνολική διαχείριση της κατάστασης. Όπως τονίζουν, δεν περιορίστηκε στην άμεση παρέμβαση.
Οργάνωσε όλη τη διαδικασία για τη μετάβασή του Τζούλιαν Μπίσετ στο γενικό νοσοκομείο Λάρισας, εξασφάλισε την άμεση εξυπηρέτηση του για τις απαραίτητες εξετάσεις αλλά και την επιστροφή του στο ξενοδοχείο.
«Η βοήθεια του γιατρού Γιάννη Σαΐνη ήταν παραπάνω από το σύνηθες. Του είμαστε ευγνώμονες για όλα όσα έκανε για τον αθλητή της ομάδας μας» δήλωσε o αντιπρόεδρος του ΤΑΑ Πανιωνίου Νικήτας Βέλλης.
Ο δρόμος της αποκατάστασης δεν θα είναι μοναχικός
Πλέον, η σκυτάλη περνά στην αποθεραπεία. Εκεί όπου δεν υπάρχουν φώτα, ούτε χειροκροτήματα. Μόνο δουλειά.
Αν κάτι έδειξε όμως εκείνη η στιγμή στο γήπεδο, είναι ότι ο Μπίσετ δεν είναι μόνος. Έχει δίπλα του ανθρώπους που ξέρουν, που αντέδρασαν σωστά όταν όλα κρίθηκαν σε δευτερόλεπτα και που θα τον οδηγήσουν βήμα-βήμα να επιστρέψει πίσω εκεί που ανήκει.
Στο γήπεδο.
